Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

CZARNOLAS
                                                                                         


                                                                                                wykonanie: Hanna Banaszak i Mirosław Czyżykiewicz

                                                                                                słowa: Jan Wołek
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Odchodzą w drodze, jakby w tańcu
                                                                                                W półkroku stygną w ruchach
                                                                                                Jakby ogniwo zgubił łańcuch
                                                                                                (Zresztą bez szkody dla łańcucha)
                                                                                                Ale karnawał wciąż się toczy
                                                                                                I drepcząc ramię w ramię
                                                                                                Nie chcemy spojrzeć prawdzie w oczy 
                                                                                                Bo nas zamieni w kamień

                                                                                                Stawiamy żłobki, szkoły, groby
                                                                                                Roimy się aż miło
                                                                                                Tak pełno nas a jakoby 
                                                                                                Nikogo nie było

                                                                                                I lecą poza kres nawiasów
                                                                                                Latawce naszych marzeń
                                                                                                O życiu, co nie kwestią czasu
                                                                                                Ani też splotów zdarzeń
                                                                                                Żremy, pragniemy, wydalamy
                                                                                                Chłoniemy dal za dalą
                                                                                                Świeczki na grobach zapalamy
                                                                                                Wierząc, że nam zapalą

                                                                                                Stawiamy  żłobki, szkoły, groby
                                                                                                Roimy się aż miło
                                                                                                Tak pełno nas a jakoby 
                                                                                                Nikogo nie było

                                                                                                A kiedy z życia już ogryzki
                                                                                                Wyraźnie widać teraz
                                                                                                We wciąż nam bliskich ciałach bliskich
                                                                                                Szkielety, jak z Dürera
                                                                                                Biją monet, biją dzwony
                                                                                                Wiatr hula nam po stole
                                                                                                Siedzisz, wykreślasz telefony
                                                                                                Czekasz na swoją kolej

                                                                                                Stawiamy żłobki, szkoły, groby
                                                                                                Roimy się aż miło
                                                                                                Tak pełno nas a jakoby 
                                                                                                Nikogo nie było