Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

CZERWONY KAPTUREK
piosenka młodego Dreptaka z przedstawienia "RODZINA DREPTAKÓW" - Teatr Na Woli Warszawa


                                                                                                wykonanie: Mariusz Kiljan
                                                                                                wykonanie: Paweł Tucholski
                                                                                                wykonanie: Arkadiusz Brykalski

                                                                                                słowa: Andrzej Waligórski
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Kiedyś Czerwony Kapturek 
                                                                                                Niósł pół litra i ogórek 
                                                                                                Dla swej babci, co w dziewiczym 
                                                                                                Lesie, żyła z Nadleśniczym, 

                                                                                                Ale go już razy kilka 
                                                                                                Zdradziła, w ramionach Wilka. 
                                                                                                Teraz też, Kapturek bieży 
                                                                                                A ta prukwa z Wilkiem leży, 

                                                                                                Ciągnie Ulung na prykusku 
                                                                                                I kocha się po francusku, 
                                                                                                Bo taki Wilk, to wygrzmoci 
                                                                                                Nawet i Giełdę Staroci! 

                                                                                                Gdy zobaczyła dziewczynka 
                                                                                                Że z jej Babci taka świnka, 
                                                                                                Dała cynk Nadleśniczemu, 
                                                                                                Żeby też się przyjrzał temu, 

                                                                                                A on, wyjąwszy kopyto, 
                                                                                                Postrzelał Babcię jak sito, 
                                                                                                Poczem z krzykiem: - Aż ty zdrajco! 
                                                                                                Trafił Wilka w lewe ucho. 

                                                                                                Pochował ich pod pagórkiem 
                                                                                                I ożenił się z Kapturkiem. 
                                                                                                Wniosek: Kto w porę kabluje 
                                                                                                Nigdy biedy nie odczuje.