Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

ŁEB RÓŻY
                                                                                   


                                                                                                wykonanie: Mirosław Czyżykiewicz
                                                                                                wykonanie: Piotr Machalica 
                                                                                                wykonanie: Joanna Lewandowska i Mirosław Czyżykiewicz
                                                                                                wykonanie: Joanna Lewandowska 
                                                                                             
                                                                                                słowa: Jan Wołek
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
W głębokim cieniu, w szeptów toni
                                                                                                W tych knajpach, gdzie się z fusów wróży
                                                                                                Podawał jej zamkniętą w dłoni
                                                                                                Pod blatem stołu główkę róży

                                                                                                Nie różę, ale główkę samą
                                                                                                Płonący pąk, co parzy dłonie
                                                                                                Jakby ogrodów przyszłych anons
                                                                                                I niby żartem mawiał do niej:

                                                                                                Musiałem róży urwać łeb
                                                                                                Niech go nie nosi zbyt wysoko
                                                                                                By nas omijał spojrzeń lep
                                                                                                Złe oko

                                                                                                Albowiem tak im się złożyło
                                                                                                Że pośród codzienności zgrzytu
                                                                                                Zapadli na spóźnioną miłość
                                                                                                Z tych co nie mają prawa bytu

                                                                                                I chociaż była jak aksamit
                                                                                                Nosiła w sobie śmierci znamię
                                                                                                Choć odmawiały pod stołami
                                                                                                Łebki od róży, swój różaniec

                                                                                                Bo trzeba róży urwać łeb
                                                                                                Niech go nie nosi zbyt wysoko
                                                                                                By nas omijał spojrzeń lep
                                                                                                Złe oko

                                                                                                Lecz już wiedzieli, że to chwile
                                                                                                Że się nad nimi niebo chmurzy
                                                                                                Bo w tym rozumu było tyle
                                                                                                Ile się mieści w łebku róży

                                                                                                W końcu w banalnej kawiarence
                                                                                                Padło banalnie, ale dzielnie:
                                                                                                "Wybacz kochana, nigdy więcej
                                                                                                Ta róża to są same ciernie"

                                                                                                Wiec trzeba róży urwać łeb
                                                                                                Niech się z nim nie pcha gdzieś do nieba
                                                                                                Wbrew sobie, sercom naszym wbrew
                                                                                                Bo tak trzeba