Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

NAJWIĘKSZY TEATR ŚWIATA
                                                                                   


                                                                                                wykonanie: Edyta Geppert
                                                                                                wykonanie: Celina Muza
                                                                                                wykonanie: Dorota Osińska

                                                                                             
                                                                                                słowa: Magda Czapińska
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Siedzę na twardym krześle 
                                                                                                W największym świata teatrze 
                                                                                                Patrzę i oczom nie wierzę 
                                                                                                Nie wierzę, ale patrzę 

                                                                                                Przede mną mroczna scena 
                                                                                                Nade mną wielka kurtyna 
                                                                                                A przedstawienie zaraz się zacznie 
                                                                                                Codziennie się zaczyna 

                                                                                                Tragiczni komedianci 
                                                                                                Od tylu lat ci sami 
                                                                                                Niepowtarzalne stworzą kreacje 
                                                                                                Zamieniając się znowu rolami 

                                                                                                Ten, który dziś gra króla 
                                                                                                Do wczoraj nosił halabardę 
                                                                                                A jutro będzie tylko błaznem 
                                                                                                Prawa tej sceny są twarde 

                                                                                                Premiera za premierą 
                                                                                                Pomysłów nie zabraknie
                                                                                                Publiczność zna ich wszystkie sztuczki 
                                                                                                A jednak cudów łaknie 

                                                                                                Po każdej plajcie antrakt 
                                                                                                A po nim znów premiera 
                                                                                                I jeszcze większa plajta 
                                                                                                A teatr nie umiera 

                                                                                                Siedzę na twardym krześle 
                                                                                                W największym świata teatrze 
                                                                                                Patrzę i oczom nie wierzę 
                                                                                                Nie wierzę, ale patrzę 

                                                                                                A obok mnie w milczącym tłumie 
                                                                                                W cieniu tej wielkiej sceny 
                                                                                                Artyści cisi i prawdziwi 
                                                                                                Artyści niespełnieni 

                                                                                                Nie zagram w tym teatrze 
                                                                                                Nie przyjmę żadnej roli. 
                                                                                                A serce, a co z sercem 
                                                                                                A niech tam sobie boli 

                                                                                                I każdy nowy sezon 
                                                                                                Niech będzie jak pokuta 
                                                                                                Stąd przecież wyjść nie można 
                                                                                                Więc siedzę jak przykuta 

                                                                                                Do tego właśnie miejsca 
                                                                                                W największym świata teatrze 
                                                                                                Patrzę i oczom nie wierzę 
                                                                                                Nie wierzę, ale patrzę 

                                                                                                Pode mną smutna ziemia 
                                                                                                Nade mną nieba kurtyna 
                                                                                                Więc czekam aż Reżyser 
                                                                                                Niebieski Ogłosi wielki finał 

                                                                                                Nie wierzę, ale patrzę