Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

OGNIWO
piosenka z przedstawienia "RODZINA DREPTAKÓW"

                                                                                                wykonanie: Krystyna Tkacz 
                                                                                             
                                                                                                słowa: Andrzej Waligórski
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Raz jesienią chyba w listopadzie 
                                                                                                Kiedy świat stał się brudny jak szmatka 
                                                                                                Tata Dreptak ze swym synkiem Tadziem 
                                                                                                Wybrał się na grób Dreptaka dziadka 

                                                                                                Był to sobie grobek jakich wiele 
                                                                                                Wyrósł na nim powój czy też rzepak 
                                                                                                Albo może całkiem inne ziele 
                                                                                                I pisało tu spoczywa Dreptak 

                                                                                                Brzydkie chmury goniły po niebie 
                                                                                                Na cmentarzu było mało osób 
                                                                                                Tata stanął i spojrzał za siebie i przed siebie 
                                                                                                W bardzo dziwny sposób 

                                                                                                I zobaczył coś w rodzaju szlaku 
                                                                                                Albo drogi, która była i będzie 
                                                                                                Stały przy niej nagrobki Dreptaków 
                                                                                                I Dreptaki stały przy nich wszędzie 

                                                                                                W każdej parce był mały i wielki 
                                                                                                Wszyscy mieli miny frasobliwe 
                                                                                                A na tacie zatrzęsły się szelki 
                                                                                                Bo znienacka się poczuł ogniwem 

                                                                                                Obraz znikł a oni zostali 
                                                                                                Tata synka po główce pogładził 
                                                                                                I powiedział poprawiając mu szalik 
                                                                                                Żebyś mi się nie przeziębił Tadziu