Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

OTWIERAM OCZY, OTWIERAM OKNO
Dziękuję autorce Dorocie Czupkiewicz za przysłanie tekstu


                                                                                                wykonanie: Ewa Błaszczyk
                                                                                                wykonanie: Bożena Borowska
                                                                                                wykonanie: Piotr Stawski
                                                                                             
                                                                                                słowa: Dorota Czupkiewicz
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Otwieram oczy, 
                                                                                                A rano w zimie 
                                                                                                To rzecz niełatwa. 

                                                                                                Dźwigam się z nocy, 
                                                                                                Stąpam po linie, 
                                                                                                Byle do światła. 

                                                                                                Podnoszę rękę, 
                                                                                                Odgarniam chmury 
                                                                                                Jak przywidzenia. 

                                                                                                Wkładam sukienkę, 
                                                                                                Przenoszę góry, 
                                                                                                Bieg zdarzeń zmieniam. 

                                                                                                Zmieniam bieg zdarzeń, 
                                                                                                Kiedy śnieg strącam z gałęzi świerku, 
                                                                                                Gdy konfitury wieczorem smażę, 
                                                                                                Kocham bez lęku. 

                                                                                                Wiele się zdarzy, 
                                                                                                Bo będą świty do obudzenia, 
                                                                                                Bo ciągle czytać chcę w twojej twarzy, 
                                                                                                - pełna zdziwienia. 

                                                                                                Otwieram okno 
                                                                                                I nagle Ziemia 
                                                                                                Rusza do słońca. 

                                                                                                Więc się przedzieram 
                                                                                                Z nią przez gąszcz cienia. 
                                                                                                Deszcz, śnieg roztrącam. 

                                                                                                Zrzucam pancerze 
                                                                                                Dziwnego kroju 
                                                                                                - świt już nie rani. 

                                                                                                Teraz w to wierzę, 
                                                                                                Bo w mym pokoju 
                                                                                                Pachnie jabłkami. 

                                                                                                Pachnie jabłkami. 
                                                                                                Wstaję i idę w piękne nieznane. 
                                                                                                Rzeźbię, maluję świat spojrzeniami, 
                                                                                                Wierzę w przemianę 

                                                                                                - z kropli jest rzeka, 
                                                                                                Z okruchu ciepła - drzewo i owoc, 
                                                                                                A z moich pragnień - droga daleka. 
                                                                                                Więc idę. Idę. Masz moje słowo.