Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

PANNA ANNA
                                                                              


                                                                                                wykonanie: Hanna Banaszak
                                                                                             
                                                                                                słowa: Bolesław Leśmian
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Kiedy wieczór gaśnie i ustaje dzienny znój
                                                                                                Panna Anna właśnie najwabniejszy wdziewa strój
                                                                                                Palce nurza smukłe w czarnoksięskiej skrzyni mrok
                                                                                                I wyciąga kukłę, co ma w nic utkwiony wzrok

                                                                                                To jej kochan z drewna, zły bezmyślny, martwy głuch!
                                                                                                Moc zaklęcia śpiewna wprawia go w istnienia ruch
                                                                                                Śmieszny i niezgrabny, swą drewnianą tężąc dłoń
                                                                                                Szarpie włos jedwabny, miażdży piersi, krwawi skroń

                                                                                                Blada, poraniona Panna Anna bólom wbrew
                                                                                                Od rozkoszy kona błogosławiąc mgłę i krew!
                                                                                                Poprzez nocną ciszę idzie cudny, nocny strach
                                                                                                A śmierć się kołysze cała w rosach, cała w snach

                                                                                                A gdy świt się czyni Panna Anna dwojgiem rąk
                                                                                                Znów zataja w skrzyni drewnianego sprawcę mąk
                                                                                                Sztuczne wpina róże w czarny, ciężki, wonny szal
                                                                                                I po klawiaturze błądząc dłonią patrzy w dal 

                                                                                                Dźwięki płyną zdradnie, płyną właśnie tak a tak
                                                                                                Chyba nikt nie zgadnie z kim spędziła noc i jak?