Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

PARA NASYCONA
                                                                                  


                                                                                                wykonanie: Jolanta Kaczmarek
                                                                                                wykonanie: Joanna Kurowska
                                                                                                wykonanie: Hanna Banaszak i Mirosław Czyżykiewicz
                                                                                                wykonanie: Stanisława Celińska i Marian Opania
                                                                                                wykonanie: Magdalena Kumorek i Mirosław Czyżykiewicz
                                                                                                wykonanie: Dorota Osińska i Mirosław Czyżykiewicz
                                                                                             
                                                                                                słowa: Jan Wołek
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Oni, to para nasycona
                                                                                                I życia im zostały ścinki
                                                                                                Łez nie zebrane winogrona
                                                                                                Zeschłe na twarzach, jak rodzynki

                                                                                                On za horyzont ma niewiele
                                                                                                Ona staruszka, jutro wdowa
                                                                                                Ona, to niegdysiejsze ziele
                                                                                                A dzisiaj igła kaktusowa 

                                                                                                I nie zawaha się wahadło
                                                                                                I nie zatrzymasz piasku godzin
                                                                                                I Ty ogłosisz swą upadłość
                                                                                                Bo nie będziemy wiecznie młodzi
                                                                                                Lecz kiedy przyjdzie niepogoda
                                                                                                I te nieodwracalne chłody
                                                                                                Mów do niej, że jest ciągle młoda
                                                                                                Tylko jej suknie wyszły z mody

                                                                                                Im teraz bardziej czas się dłuży
                                                                                                Różaniec z sekund śledzą skrycie
                                                                                                Już spakowani do podróży
                                                                                                Za którą zapłacili życiem

                                                                                                I Ona trzyma go za rękę
                                                                                                I siedząc na kuferku łachów
                                                                                                Coraz to pyta z nagłym lękiem:
                                                                                                "Czy nie zapomniał zabrać szachów?"

                                                                                                I nie zawaha się wahadło
                                                                                                I nie zatrzymasz piasku godzin
                                                                                                I Ty ogłosisz swą upadłość
                                                                                                Bo nie będziemy wiecznie młodzi
                                                                                                Lecz kiedy przyjdzie niepogoda
                                                                                                I te nieodwracalne chłody
                                                                                                Mów do niej, że jest ciągle młoda
                                                                                                Tylko jej suknie wyszły z mody