Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

STARA SKARGA A PRÓŻNA
                                                                                   


                                                                                                wykonanie: Hanna Banaszak
                                                                                             
                                                                                                słowa: Jan Kochanowski
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Stara skarga a próżna - na śmierć się żałować
                                                                                                Bowiem ona nikomu nie zwykła folgować
                                                                                                Bierze stare i młode, kto się jej nawinie
                                                                                                Ten pierwej, a ów później, przedsię nikt nie minie

                                                                                                Bo czas nie da trwać żadnej rzeczy w jednej tylko mierze
                                                                                                A jako wszystko niesie, tak zaś wszystko bierze
                                                                                                Widziałem ja po ranu piękny kwiat przyjemny
                                                                                                A widziałem zaś wieczór zwiędły i nikczemny

                                                                                                I drzewa, które teraz odziały się w liście
                                                                                                Złupi z tego ubioru mroźnej zimy przyszcie
                                                                                                W tymże prawie i człowiek, a gorszym, bo kwiaty
                                                                                                Odradzają się rok w rok wetując swej straty

                                                                                                Snać by lepiej jeno nie czuć żalu swego
                                                                                                Twardą skałą gdzie stanąć śrzód morza hucznego
                                                                                                O którą by się morskie fale rozbijały 
                                                                                                I wiecznie nieokrutne wiatry uderzały