Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

ŚWIĘTA JOANNA
                                                                                  


                                                                                                wykonanie: Joanna Jeżewska
                                                                                             
                                                                                                słowa: 
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Brzmi wyświęconych chórów pieśń 
                                                                                                Grzmią dzwony jak w niedzielę 
                                                                                                A usta ustom niosą wieść 
                                                                                                Że będzie dziś wesele 
                                                                                                Zaprawdę mój to będzie ślub 
                                                                                                Tłum wlepia we mnie oczy 
                                                                                                Paradny drabiniasty wóz 
                                                                                                Po bruku koła toczy 

                                                                                                Weselny orszak sunie miastem 
                                                                                                A tłum co wyległ na ulicę 
                                                                                                Podziwia mą weselną szatę 
                                                                                                Pokutną szarą włosiennicę 
                                                                                                Hej ludzie koniec waszych trosk 
                                                                                                Niech gody będą huczne 
                                                                                                Nasyci was płonący stos 
                                                                                                Zapraszam was na ucztę 

                                                                                                Za strach co puka wam do okien 
                                                                                                Za nędzę, która drży przed światłem 
                                                                                                Za śmierć co czołga się rynsztokiem 
                                                                                                Cierpienie, które jest teatrem 
                                                                                                Za miłość co się karmi zdradą 
                                                                                                Za prawdę wzrosłą z kłamstwa ziarna 
                                                                                                Za prawo, którym zbrodnia włada 
                                                                                                Pokorę w, której tkwi pogarda 

                                                                                                Za wino rozcieńczone wodą 
                                                                                                Za chleb plewami rwący trzewia 
                                                                                                Dziś wiodą mnie jak pannę młodą 
                                                                                                Na łoże z płonącego drewna 
                                                                                                Za krew co nie chce zmyć się z dłoni 
                                                                                                Za ciało trądem wskroś toczone 
                                                                                                Dziś wiodą mnie jak pannę młodą 
                                                                                                Na łoże ogniem wyścielone 
                                                                                                Szaleństwo zbawi was od trosk 
                                                                                                Wznieście powrozy i pochodnie 
                                                                                                Poduszek was oczyści stos 
                                                                                                A jutro żyć będziecie godnie 

                                                                                                Za strach co puka wam do okien 
                                                                                                Za nędzę, która drży przed światłem 
                                                                                                Za śmierć co czołga się rynsztokiem 
                                                                                                Cierpienie, które jest teatrem 
                                                                                                Za miłość co się karmi zdradą 
                                                                                                Za prawdę wzrosłą z kłamstwa ziarna 
                                                                                                Za prawo, którym zbrodnia włada 
                                                                                                Pokorę w, której tkwi pogarda 

                                                                                                Za wino rozcieńczone wodą 
                                                                                                Za chleb plewami rwący trzewia 
                                                                                                Dziś wiodą mnie jak pannę młodą 
                                                                                                Na łoże z płonącego drewna 
                                                                                                Za krew co nie chce zmyć się z dłoni 
                                                                                                Za ciało trądem wskroś toczone 
                                                                                                Dziś wiodą mnie jak pannę młodą 
                                                                                                Na łoże ogniem wyścielone 
                                                                                                Szaleństwo zbawi was od trosk 
                                                                                                Wznieście powrozy i pochodnie 
                                                                                                Poduszek was oczyści stos 
                                                                                                A jutro żyć będziecie godnie 

                                                                                                Za wino rozcieńczone wodą