Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   

URSZULA KOCHANOWSKA
                                                                                   


                                                                                                wykonanie: Hanna Banaszak
                                                                                             
                                                                                                słowa: Bolesław Leśmian
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
Gdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie
                                                                                                Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie
                                                                                                "Zbliż się do mnie, Urszulo! poglądasz jak żywa...
                                                                                                Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa"

                                                                                                "Zrób tak, Boże - szepnęłam - by w nieb Twoich krasie
                                                                                                Wszystko było tak samo, jak tam - w Czarnolasie"
                                                                                                I umilkłam zlękniona i oczy unoszę
                                                                                                By zbadać, czy się gniewa, że Go o to proszę?

                                                                                                Uśmiechnął się i skinął - i wnet z Bożej łaski
                                                                                                Powstał dom kubek w kubek, jak nasz - Czarnolaski
                                                                                                I sprzęty i donice rozkwitłego ziela
                                                                                                Tak podobne, aż oczom straszno od wesela!

                                                                                                I rzekł: "Oto są - sprzęty, a oto - donice
                                                                                                Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice!
                                                                                                I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie
                                                                                                Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!"

                                                                                                I odszedł, a ja zaraz krzątam się jak mogę
                                                                                                Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę
                                                                                                I w suknię najróżniejszą ciało przyoblekam
                                                                                                I sen wieczny odpędzam - i czuwam - i czekam
                                                                                                Już świt pierwszą roznietą złoci się po  ścianie
                                                                                                Gdy właśnie słychać stukot i do drzwi pukanie...
                                                                                                Więc zrywam się i biegnę! wiatr po niebie dzwoni!
                                                                                                Serce w piersi zamiera... nie! To - Bóg, nie oni!...