Powitanie  Conieco  Na afiszu  Teatr  Filmografia  Dyskografia  Wydawnictwa  Piosenki  Galeria  Wywiady  Media  Linki  Historia  Kontakt
   
 
ŻONA LOTA
                                                                                   


                                                                                                wykonanie: Ewa Błaszczyk
                                                                                             
                                                                                                słowa: Andrzej Ozga
                                                                                                muzyka: Jerzy Satanowski

                                                                                               
My sprawiedliwi z domu co płonie jak słoma 
                                                                                                Idziemy drogą z pieśnią pochwalną na ustach 
                                                                                                Za nami pożar ginie w płomieniach Sodoma 
                                                                                                Przed nami miejsca na nowe ołtarze dla bóstwa 

                                                                                                Czemu ja idę z nimi poprzez pola szczap smolnych 
                                                                                                Wbrew tęsknocie co sercem mym targa 
                                                                                                Jakże mogę jak oni wznosić pewności psalmy 
                                                                                                Kiedy gorycz się ciśnie do gardła 

                                                                                                Skąd brać siły gdy ogień wypala korzenie 
                                                                                                Kiedy życia zerwany jest wątek 
                                                                                                Jak mam drogą tą iść wciąż przed siebie 
                                                                                                Gdy nie wiem gdzie tej drogi jest kres gdzie początek 

                                                                                                Sieją pomór i pożar ksiąg zamknięte rozdziały 
                                                                                                Karmą z ognia pożywia się bóstwo 
                                                                                                Nie nadzieja lecz trwoga wiedzie nas drogą chwały 
                                                                                                Żeś nie przeszłość a przyszłość jest pustką 

                                                                                                Czemu w to co przed nami więcej mamy mieć wiary 
                                                                                                Niźli w to co dziś w popiół się zmienia 
                                                                                                Czemu Raj nie zaznany żąda od nas ofiary 
                                                                                                By dla serc utkać kir zapomnienia 

                                                                                                Jaka prawda nam każe w imię ziaren nieznanych 
                                                                                                Soczewicę wyplenić jak mlecz 
                                                                                                Jakich sądów zakazem z pogorzelisk wygnani 
                                                                                                Nie możemy oglądać się wstecz 

                                                                                                Czemu ja idę z nimi poprzez pola szczap smolnych 
                                                                                                Wbrew tęsknocie co sercem mym targa 
                                                                                                Jakże mogę jak oni wznosić pewności psalmy 
                                                                                                Kiedy gorycz się ciśnie do gardła 

                                                                                                Skąd brać siły gdy ogień wypala korzenie 
                                                                                                Kiedy życia zerwany jest wątek 
                                                                                                Jak mam drogą tą iść wciąż przed siebie 
                                                                                                Gdy nie wiem gdzie tej drogi jest kres gdzie początek 

                                                                                                Głowę zwracam powoli nie opuszczam powieki 
                                                                                                Stoję jak ten słup soli tak stać będę przez wieki 
                                                                                                Jestem solą tej ziemi która ginie w płomieniach 
                                                                                                Jestem drogi początkiem drogowskazem sumienia